Voor zijn verkiezing tot bisschop van Munster in het jaar 1650 was hij betrokken bij de vredesonderhandelingen, die een eind maakten aan de 80jarige oorlog in de Nederlanden(1648). Hij onderhield nauwe betrekkingen met Rome en stelde pogingen in het werk de kerkelijke tucht te doen herleven en de kerk tot bloei te brengen. Hij was niet geliefd bij de bevolking, integendeel. Moeilijkheden over het opbrengen van de belastingen leidden tot een hoog oplopend conflict. De Nederlandse staten-generaal werden ertoe overgehaald als bemiddelaar op te treden. De Wit, die vooral de belangen van het gewest Holland bepleitte, voelde er niet veel voor om te helpen, maar Gelderland, Groningen en Friesland dachten daar anders over. De predikanten uit die gewesten hoopten op uitbreiding van de ware gereformeerde religie. Von Galen vormde een leger en het zou op een bloedende strijd zijn uitgelopen, als de twist niet op tijd was bijgelegd door de Westfaalse adel.De bisschop overwon. In 1661 was het opnieuw mis. Nu ging het om de politieke invloed van de gilden en opnieuw was het de bisschop, die als winnaar uit de strijd kwam. niet alleen in Munster liet de kanonnenbisschop of bommenberend van zich horen. Zelfs Lodewijk XIV had groot ontzag voor de Munsterse kerkvorst. vooral door zijn vernieuwing van het religieuze leven werd hij beschouwd als 1 van de grootste bisschoppen van Munster. Westfalen heeft aan hem veel te danken wat betreft de bouw van paleizen, zoals in Nordkirchen en in Ahaus alwaar hij stierf. Zijn grafsteen voor de dom in munster werd vervaardigd door J.M. Groninger.

Baerndken von Gaolen
kann puchen und praolen,
kann staehlen und laigen
de lu bedraigen


Een vader voor zijn gelovigen was kerkvorst
Christoph Bernhard von Galen zeker niet.