PDA

View Full Version : Albertina Soepboer; Poems



Siegmund
Monday, January 10th, 2005, 11:08 AM
Encounter
Albertina Soepboer

The city hung out its gray streets, sugar
swirled over the railroad tracks, one night.

In the light globe of a distant high-rise: man
waiting in the rain by a sugar-beet refinery.

I threw down my bicycle, knees trembling,
and recognized a voice from another past.

He shook my hand, assured me it was he:
first pianist in my life, sad September song.

Translated by Susan Massotty

Ontmoeting
Albertina Soepboer

De stad hing grijze straten uit, suiker
briesjes aan de spoorlijn, een nacht.

In de lampbol van verre flat: man,
wachtend voor miezerige bietenfabriek.

Ik gooide mijn fiets aan de kant, wankel
en herkende een stem uit een ander vroeger.

Hij gaf mij een hand, zei dat hij het was:
eerste pianospeler, sad septembersong.

Translated by Jabik Veenbaas

Moeting
Albertina Soepboer

De std wierre grize strjitten, sker
twirren oan e spoarline, in nacht.

Yn e lampebol fan fiere flat: man
wachtsjend foar it reinich bytfabryk.

Ik smiet de fyts oan e kant, wankel
en werkende in ld t in oar ferline.

Hy joech my de hn, sei dat hy it wie:
earste pianospiler, sad septembersong.

December Is the coolest month
Albertina Soepboer

Never before had the moon been freezing cold.
I bought a pair of royal-blue mittens for him.

Our first day he played Satie. Pure happiness,
a windowsill, ten fingers flying through space.

Hands darted over ebony and ivory, glinted off
ice crystals. The tone not just set but made.

The way we stood there, later, by the window.
White, winter music we were, and warm too.

Translated by Susan Massotty

December Is the coolest month
Albertina Soepboer

Niet eerder was de maan steenkoud geweest.
Voor hem kocht ik koningsblauwe wanten.

Onze eerste dag speelde hij Satie. Geluk,
een vensterbank, tien vingers in de ruimte.

Handen vlogen over houtdonker en ivoor,
weerlichtten op ijskristal. De toon ontstond.

Zoals wij daar later voor het raam stonden.
Wit, wintermuziek waren we, warm ook.

Translated by Jabik Veenbaas

December is the coolest month
Albertina Soepboer

Net earder hie de moanne roetkld west.
Foar him kocht ik keningsblauwe moffen.

Us earste dei spile er Satie. Lok wie it,
in finsterbank, tsien fingers yn e romte.

Hannen fleagen oer houtdonker en ivoar,
wjerljochten op iiskristal. De toan ntstie.

Sat wy dr doe letter foar it rt stienen.
Wyt, wintermuzyk wienen wy, waarm ek.

Candy says
Albertina Soepboer

She glided over the parquet, his little
princess on the piano, piccola bitchy.

I hung on for dear life, hungrily ate
his leftover crusts and limp lettuce.

Call me Candy. Whose legs he licked.
Whose sweet breath he sucked. Who knows.

I plucked her song from the drain, smeared
spit on the mirrors. Candy says: drop dead.

Translated by Susan Massotty

Candy says
Albertina Soepboer

Ze gleed over het parket en ze was zijn
prinses op de piano, piccola bitchy.

Ik hing in de gordijnen, kauwde op zijn
overgeschoten korsten en slappe sla.

Call me Candy. Wier benen hij likte.
Wier schone adem hij opvrijde. Wie weet.

Haar song haalde ik uit de afvoer, smeerde
spuug op de spiegels. Candy says: stjer.

Translated by Jabik Veenbaas

Candy says
Albertina Soepboer

Se glide oer it parket en se wie syn
prinsesse op e piano, piccola bitchy.

Ik hong yn e gerdinen om, kge op syn
oerstallige koarsten en suterich slaad.

Call me Candy. Wa har skonken er slikke.
Wa har skjinne azem er opfrijde. Wa wit.

Har song helle ik t de ffier, smarde
flibe op e spegels. Candy says: stjer.

Pigeons
Albertina Soepboer

If only we hadnt rushed headlong into things,
the notes of our score might still be intact.

The requiem blew right off the high-rise, a stray
flock of birds from the wires by the sugar refinery.

Entwined, we caressed in a single fleshless breath.
A house of stone filled to overflowing, then burst.

It began to rain again. I listened to two pigeons
cooing in our cul-de-sac and fed them the tears.

Translated by Susan Massotty

Dowen
Albertina Soepboer

Hie it hoeden west, miskien hie it net
de rigels fan s noateskrift skansearre.

It requiem waaide fan e flat, fdwaalde
fgelkloft t de triedden om it bytfabryk.

Frissele frijden wy yn azem snder fleis.
In hs fan stien streamde fol, bruts f.

It reinde wer. Ik harke nei de twa dowen
yn s bline stege, fuorre har de triennen.

I'll never be your Maggie May
Albertina Soepboer

Ditchwater by the refinery, white light
when I woke in the morning and saw it.

The spaces that never quite got filled,
notes whirling on strong westerly winds.

Not thirst not hunger not him not when
I had scrubbed the half moons clean.

But ditchwater, like raindrops and red
sorrel, dusty beside the railroad track.

Translated by Susan Massotty

I'll never be your Maggie May
Albertina Soepboer

Slootwater bij de bietenfabriek, witlicht
als ik s ochtends wakker werd en het zag.

De ruimtes die maar niet gesloten raakten,
duizelende noten op de westerstormen.

Niet de dorst niet de honger niet hij niet
toen ik de halve manen schoon schrobde.

Maar het slootwater, als de regendruppels
en rode zuring stoffig langs het spoor.

Translated by Jabik Veenbaas

I'll never be your Maggie May
Albertina Soepboer

Sleatswetter by it bytfabryk, wytljocht
at ik moarns wekker waard en it seach.

De romten dyt mar net fsletten rekken,
dzeljende noaten op e westerstoarmen.

Net de toarst net de honger net hy net
doet ik de heale moannen skjinhimmele.

Mar it sleatswetter, as de reindrippen
en reade surch stoffich by it spoar del.

[A talented poet writing in her native Frisian as well as in Dutch. The English translations do not do justice to the poignant music of her thoughts.]