Kveðjum dönskuna!

[Oddstríðir]

Mér sýnist sem vér ættum að leggja niður dönskukennslu og hefja kennslu á ný-norsku.

1. Norskan er líkari íslenzkunni og því auðveldari að læra.

2. Norskan er ekki jafn-menguð erlendum orðum og danskan.

3. Vér eigum ekki að kenna börnunum tungu nýlenduherranna, manna sem virtu einskis hvort þegnar krúnu þeirra væru norrænir megir Alföðurs eða smásvertingjar í Kyrrahafinu!

4. Vér erum skyldir Norðmönnum órjúfanlegum blóðböndum, knérunnar vorir eru að eilífu bundnir og sæmir vel að vér kynnumst breyttri tungu bræðra vorra.

- Norskan er auðveldari og hagkvæmari, norrænari, leið til að tengjast Norðurlöndunum og það sem augljósara og merkara er -> Noregi! -

[Lundi]

Ég fékk að taka sænskukennslu í grunnskóla í stað dönsku þar sem ég bjó í tæpt hált ár í Svíþjóð sem krakki. Það er samt hárrétt að ný-norksa eða jafnvel þýska ætti að vera kennt börnum á grunnskólaaldri.

[Náttfari]

Að mínu mati ætti að hefja enskukennslu í fjórða bekk - einu ári fyrr - og hefja norskukennslu í sjötta bekk, einu ári fyrr. Svo skyldi hefja þýzkukennslu í tíunda bekk, einu ári fyrr. Krakkarnir gera ekkert í skólanum nema föndra 50% tímans.

[Krissi]

Að mínu mati ætti að hefja enskukennslu í fjórða bekk - einu ári fyrr - og hefja norskukennslu í sjötta bekk, einu ári fyrr. Svo skyldi hefja þýzkukennslu í tíunda bekk, einu ári fyrr. Krakkarnir gera ekkert í skólanum nema föndra 50% tímans.


Tja, ég veit ekki í hvaða skóla þú hefur verið en ég byrjaði einmitt að læra ensku í fjórða bekk, dönsku í sjötta bekk og þýsku (valfag) í tíunda bekk.

[Náttfari]

Tja, ég veit ekki í hvaða skóla þú hefur verið en ég byrjaði einmitt að læra ensku í fjórða bekk, dönsku í sjötta bekk og þýsku (valfag) í tíunda bekk.

Ég fékk þýzku í tíunda bekk sem valfag (ósköp lítil áherzla, eiginlega bara grín), dönsku í sjöunda (eins og er því miður í flestum skólum) og ensku sem mitt annað móðurmál vegna búsetu erlendis.

[Oddstríðir]

Mér finnst norskan eiga meira erindi til ungra en þýzkan, mér finnst sem hún eigi að vera valfag seinna meir líkt og spænskan og franskan o.þ.h., hún á svipað erindi til barna og þau tungumál (þjónar svipaðri evrópskri stærð).

[Náttfari]

Mér finnst norskan eiga meira erindi til ungra en þýzkan, mér finnst sem hún eigi að vera valfag seinna meir líkt og spænskan og franskan o.þ.h., hún á svipað erindi til barna og þau tungumál (þjónar svipuðum evrópskri stærð).

Ég get nú ekki tekið undir þetta. Þjóðverjar, Austurríkismenn og þýzkumælandi fólk í öðrum 38 löndum eru 120.000.000 (í níunda sæti yfir mest mæltu mál heims) en norskumælandi menn eru um 5.000.000 (ná ekki inn á hundrað algengustu málin).

Til hvers svo að læra dönsku og svo norsku síðar meir? Tvö mál af sömu málaætt? Hafi menn áhuga fyrir því geta þeir gert það sjálfir; ég tel að henda ætti út dönsku algerlega (nema fyrir þá sem eiga danskar rætur) og taka upp norsku en hafa ekki hvort tveggja á boðstólum.

Norskan á meira erindi en þýzka en henda ætti dönskunni - eða málamiðlun: dönskukennsla - en fleiri kennslustundir og um einni stund á viku eða meira varið í norskukennslu. Málin eru lík og má vel kenna bæði (eða nokkuð af hvoru) samhliða.

Svo ég vaði nú úr einu í annað...

Helztu rök gegn því að taka upp norsku (ég hefi rætt - eða rifizt - við þrjá mismundani dönskukennara um þetta) eru að Íslendingar eigi margt sameiginlegt með dönum; að þeir hafi ráðið yfir okkur lengi og hér sé margt um dönsk tökuorð; að kostnaðar- og tímasamt væri að þjálfa upp færa norskukennara og að lokum að danskan sé töluð af fleiri einstaklingum - auk þess sem norskan hafi mun fleiri mállýskur og ekki er víst hvað kenna ætti.

Hrakningin mikla!

Íslendingar eiga margt mun sameiginlegra með Norðmönnum en Dönum - bæði hvað varðar uppruna okkar, mál og menningu. Norsk gen eru líkari íslenzkum; slíkt hefir verið sýnt fram á. Íslenzka er - sem norska - vestur-skandinavískt mál, en danskan er austur-skandinavískt mál.

Danir réðu vissulega yfir okkur, einokuðu, komu ekki til hjálpar í nauðum (fjárkláði, Móðuharðindi o.s.f.) og komu fram við okkur eins og skít. Af hverju ættum við að taka upp tungu einræðisherranna fyrrverandi!? Hvernig er svo hægt að réttlæta tungumálakennslu með þeim rökum að mikið sé um málmengun af völdum tungumáls!? Ætti ekki að berjast gegn dönskum áhrifum (og þ.a.l. dönskukennslu) í stað þess að tala um þau sem eðlilegan og jafnvel jákvæðan hlut? Danskan er líka svo gífurlega menguð af enskum slettum (mun meira en norskan) að það borgar sig ekki að læra það. Norskan er hreinni, sé litið á tökuorðafjölda, og þ.a.l. fallegri.

Auðvitað kostar eitthvað að þjálfa upp norskukennara, en það skilar sér. Auðveldara er að læra norsku og yrði hún meira notuð en danska (tala Íslendingar almennt dönsku í Danmörku?). Svo skulum við ekki gleyma því að hægt væri að hafa val millum dönsku, norsku og sænsku og sjá hvernig gengi. Mig grunar að margir myndu velja norsku og hún myndi aukast í vinsældum smátt og smátt. Þannig yrði eftirsóknarverðara að vera norskukennari, ef skortur er á þeim, og þannig yrði kostanður ekki vandamál. Auk þess er norskan lík dönsku og auðvelt að þjálfa færa, mjög færa marga hverja, dönskukennara upp í norsku. Líklega er langt unz hægt verður að velja svona á millu námsgreina, a.m.k. meðan skólakerfið er niðurnjörvað í sósjalískan ramma eins og nú er (þ.e. lítið val, allir eins o.s.f.).

Danskan er auðvitað töluð af 5.500.000 mönnum. Inni í þessum tölum eru þó Færeyingar, sem hafa dönsku að öðru máli, Grænlendingar (hið sama gildir um þá og Færeyinga), nokkrir íbúar á Skáni og í Slésvík-Holsetalandi og fjöldamargir innflytjendur (sem eru mun fleiri í Danmörku en í Noregi). Tungumálin eru, að þessum mun frádregnum, nokkuð jöfn.

Norskan hefir að sjálfsögðu fjöldamargar mállýskur. Hvað á þá að kenna? Algengustu norsku mállýskuna með nýnorskri stafsetningu. Halda menn að þeir sem kunni þá norsku eigi í erfiðleikum með að skilja landa sína, frekar en Íslendingar sem læra norsku? Varla er það svo. Við þetta má bæta að danskan hefur fjölmargar mállýskur líka og er mun erfiðara að skilja þær - danskur framburður er, eins og Íslendingar vita alltof vel, mikið torf.

Eftir þessa langloku (ritstífla mín brast loksins!) bið ég ykkur vinsamlegast að gefa mér orðstír (vogarskálarnar neðst) eða „Reputaion“. :D

[Oddstríðir]

Ég get nú ekki tekið undir þetta. Þjóðverjar, Austurríkismenn og þýzkumælandi fólk í öðrum 38 löndum eru 120.000.000 (í níunda sæti yfir mest mæltu mál heims) en norskumælandi menn eru um 5.000.000 (ná ekki inn á hundrað algengustu málin).


Ég hélt því aldrei fram að norskan ætti brýnara erindi við íslenzk ungviði sökum stærðar í málaheiminum heldur af menningarlegum ástæðum. Hins vegar þegar kemur að því að velja fjórða mál þá ætti þýzkan heima þar ásamt hinum málunum sem valin eru á eftir ensku vegna stærðar sem franska og spænska.